Stacks Image p36_n2
KiZ reizen: ik herinner mij
Stacks Image 44

dat Frederike op de grote bank van Pipelotti Rist zat,

Stacks Image 124

een oude krans en verse bloemen op het graf van Eckermann, Goethe’s grootste fan

Stacks Image 128

Palinka-bijeenkomst op het achterdek van de veerboot uit Engeland, 2013

Weimar 1999:

… dat Frederike op de grote bank van Pipelotti Rist zat,
… dat we het Hermannsdenkmal zouden bekijken maar dat de chauffeur vergeten was dat het dan al pikdonker zou zijn,
…. dat er een oude krans en verse bloemen lagen op het graf van Eckermann, Goethe’s grootste fan in diens laatste jaren (en die bij hem begraven wilde worden, maar naar de andere kant van de muur werd verbannen),




… dat we in het sterfhuis van Nietzsche luchtmoleculen hebben ingeademd die door hem waren uitgeblazen maar naderhand ook nog eens de longen van Hitler waren gepasseerd (hiervan overigens niks overgehouden),

Verbeke Foundation (2011)
…. dat er bakken met rottend vlees stonden waarin electroden waren geplaatst die middels een versterker een in hoogte steeds wisselend en helaas in het gehele complex hoorbaar, nogal akelig geluid voortbrachten, dat ik nu, na zoveel jaren, nog steeds af en toe hoor,

Kloster Schönthal bij Basel (2017)
…. dat ik de beeldenroute liet voor wat hij was, bovenop een heuvel ging zitten en dat er aanhoudend geklinklong van koebellen te horen was, op twee heuvels aan weerszijden en beneden lichtere belletjes, van schapen, en dat in de diepte de andere deelnemers klein als mieren leken, en dat ik me opeens in een soort reusachtige boeddha-tempel waande en in tranen uitbarstte,

Essen, Villa Hügel (2002)
… dat ik in dit sombere, overbemeten gebouw, met gelambrizeerde wanden en doodse portretten van op het oog keurige Krupp-familieleden, bijna vanzelf visioenen kreeg van brallende Pickelhauben en later bruinhemden die ooit door diezelfde zalen banjerden,

Keulen (2002)
…. dat we in ons hotel werden opgeschrikt door het geluid van brekend glas en geroep en dat er uiteindelijk via ons balkon een - terecht - verwarde man in onze kamer belandde, had geen uitgang kunnen vinden,

Bonn, expositie Flaneurs (2018)
… dat onze Führerin, een gepromoveerde kunsthistorica, de uitdrukking ”durch den Kakao ziehen” gebruikte en dat daarna mijn dag niet meer stuk kon – er bestonden dus toch enigszins lichtvòetige Duitse gidsen,

Cambridge (2013)
…. dat we heel genoeglijk werden rondgeleid door het stadje en dat we op het binnenplein van King’s College eindelijk een man met een Bolhoed tegenkwamen, en dat we later in het Fitzwilliam Museum ons er over verbaasden dat zo’n vrij onbekend museum uitpuilde van prachtige archeologische vondsten uit werkelijk de hele wereld en van alle tijdperken,

Op de veerboot (2013)
…. dat we in al die jaren niet alleen ontzettend veel kunst hebben genoten, dankzij jullie, maar ook heel veel café’s, restaurants en hotels van binnen hebben gezien, en dat we gedronken hebben op jullie heil, en op dat van onszelf natuurlijk, zoals ’s avonds op het achterdek van de veerboot, toen A., mijn eeuwige verloofde, pálenka uitschonk,

Friese fonteinen (2018)
... dat we een chauffeur aan boord hadden die ons via de luidspreker door het decor van zijn leven voerde, ons eerst opgewekt onder andere het huis van zijn huidige vriendin aanwees, maar later wat inzakte en met verbittering vooral ging vermelden wat er vroeger op bepaalde plekken had gestaan: "Nee, dat komt niet weer", en "Toe maar, ook dat is weg".

En dat ik heel blij ben met al deze en nog veel meer herinneringen. Dank daarvoor.

Ernst Taayke
© Cc 2020 | Privacybeleid